Wysokiej klasy separowanie rur, profili oraz kształtowników laserem: na czym polega i z jakiego powodu ma znaczenie w produkcji detali
W przemyśle coraz częściej występuje potrzeba rozdzielania elementów rurowych tak, aby dopilnować stabilność geometrii oraz obrzeży. W sytuacji detali z otworami, szczelinami i nietypowymi kształtami istotne okazuje się zsynchronizowanie dokładności z wydajnością pracy. Stąd często wybiera się cięcie laserem 3d, ponieważ daje możliwość wykonywanie konturów na powierzchni walcowej bez potrzeby wielu osobnych operacji.
Na czym polega technologii laserowej elementów zamkniętych? Najprościej ujmując impuls promieniowania działa na materiał lokalnie, doprowadzając do energii obszar cięcia do poziomu, w którym pojawia się odparowanie, a gaz wspomagający pomaga usunięcie pozostałości. W następstwie tworzy się linia o wyglądzie zależnym z uwzględnieniem materiału, przekroju, ustawień procesu oraz sposobu podparcia.
Element rurowy i kształtownik wymaga innego podejścia
Rozdzielanie profilu różnicuje się od obróbki płaskiej. Zamiast układu XY dochodzi rotacja, zmienne kąty oraz konieczność utrzymania osiowości. Jeżeli detal ma przeloty na obwodzie i jednocześnie ma trafić do montażu, wtedy liczy się geometria krawędzi oraz pozycjonowanie wycięć. Odchyłki wynikają nie jedynie z ustawień, ale tak samo z jakości wsadu i pewności podparcia.
Jak układa się proces od projektu do detalu
Na start doprecyzowuje się materiał oraz wymiary rury/profilu: średnicę, ściankę materiału i długość. Potem dochodzi się pracy na pliku w środowisku CAD/CAM, aby wycięcia pozostały zgodne z dalszym etapem. W realnej realizacji liczy się uwzględnienie kierunku cięcia, ponieważ zbyt agresywne parametry bywają w stanie pozostawić zadzior albo odbarwienia. Po cięciu często wykonuje się odgratowanie, bywa że czyszczenie i weryfikację rozstawów. W ostatnim etapie element idzie do kolejnych etapów: gięcia, zabezpieczenia lub integracji w produkt.
Stale, aluminium i inne stopy oraz co zmienia krawędź
Rury występują w wielu gatunkach, a to przekłada się odmienną reakcją na prowadzenie wiązki. Typowa stal zwykle zapewnia czytelną krawędź, zaś nierdzewka nieraz potrzebuje zmiany ustawień, aby ograniczyć przebarwienia. Aluminium przez właściwości termiczne bywają w stanie wymagać innej strategii, a więc ważne jest ustawienie tempa i energii. Równie istotne zabezpieczenia na profilu mogą wpływać na kolor krawędzi, więc często sprawdza się krótki odcinek przed całością.
Wiele zależy także od kształtu otworów. Małe otwory w cienkim profilu to inna sytuacja, a rozbudowane okna w masywniejszym profilu to drugie. W tym ujęciu kluczowa bywa minimalizacja zadziorów, a w innym brak odkształceń w trakcie pracy.
Rozsądnie opracowany model potrafi ułatwić uzyskanie jakości. Jeżeli na etapie przygotowania zostawi się łagodne przejścia w miejscach wrażliwych, to krawędź bywa równiejsza. Analogicznie warto unikać ostrych zakamarków w obszarach, w których pojawi się montaż, bo bywa że trzeba dodatkowo wyrównać krawędź. Opisowo to się układa w ten sposób, że im sensowniej przemyślany jest kształt, tym pewniej zachować powtarzalność serii.
Na finiszu warto pamiętać, że w odbiorze elementów liczy się nie tylko obrys, ale też to, do czego trafi: czy element będzie widoczna, czy schowana, czy ma pozostać estetyczna krawędź, czy akceptowalne są drobne poprawki. Takie podejście ułatwia zaplanowanie operacji bez niepotrzebnych poprawek później.
+Tekst Sponsorowany+